دانایی توانایی به بار می آورد  ، و دانش دل کهن سالان را جوان می سازد . فردوسی


گوش شنونده  همیشه در جست و جوی سخن خردمندانه و حکیمانه است .   فردوسی


خرد برترین هدیه الهی است . فردوسی


خرد و دانش مرد دانا در گفتار او هویداست . فردوسی


کسی که خرد ندارد همواره از کرده های خویش پشیمان و در رنج است . فردوسی


بی خردی اسارت بدنبال دارد .و خرد موجب آزادی و رهایی است . فردوسی


خرد مانند چشم هستی و جان آدمی است و اگر آن نباشد چگونه جهان را به درستی خواهی گذراند . فردوسی


اولین مرحله شناخت آفرینش همانا خرد است چشم و گوش و زبان سه نگهبان اویند که لاجرم هر چه نیکی و شر است از همین سه ریشه می گیرد .و افسوس که بدنبال کنندگان خرد اندکند باید که به سخن دانندگان راه جست و باید جهان را کاوش نمود و از هر کسی دانشی آموخت و یک دم را هم برای آموختن نباید از دست داد . فردوسی


خداوند درهای هنر را بر روی دانایان دادگر گشوده است . فردوسی


کسی به فرجام زندگی آگاه نیست ، خداوند هم نیازی به عبادت بنده ندارد . فردوسی


دانش ارزش آن را دارد که به خاطر آن رنج ها بکشی . فردوسی


به این زمین گرد که بسرعت می گردد بنگر که درمان  ما در آن است و درد ما نیز ، نگاه کن و ببین که نه گردش زمانه آن را می فرساید و نه رنج و بهبودی حال بشر آن را به آتش  می کشد ، نه آرام می شود  و نه همچون ما تباهی می پذیرد .  فردوسی


روح و روان  و دل جهان روشن است و زمین را بی دریغ روشن می سازد خورشید از خاور برخاسته بسوی باختر که مسیری درست و بی نظیر است ای آنکه همچون آفتاب لبریز از نور و خردی تو را چه شده است که بر من نمی تابی ؟!! . فردوسی


چراغ مایه دفع تاریکی است ، بدی جوهر تاریکی در زندگی آدمی است ، که از آن دوری باید جست . فردوسی


بی خردی  است، که بگویم  کسی بدی را بی بهانه (دلیل )انجام می دهد . فردوسی


رنج منتهی به گنج را کسی خریدار نیست . فردوسی


اگر برای انجام کاری بزرگ ، زمان نداری  .بهتر است بی درنگ آن را به دیگران بسپاری . فردوسی


کتاب زندگی گذشتگان ، جان تاریک را روشنی می بخشد . فردوسی


این جهان سراسر افسانه است جز نیکی و بدی چیزی باقی نیست . فردوسی


فرمان ایزد به جهانداران داد و دهش است . فردوسی


کسی که به آبادانی  می کوشد جهان از او به نیکی یاد می کند . فردوسی


آنکه آفریننده و با فر است در این جهان رنج های بسیار خواهد خورد . فردوسی


از بزرگان تنها رنجهاست که باقی می ماند . فردوسی


جایگاه پرستش گران کوهستان است . فردوسی


آزادگان را کاهلی ، بنده می سازد . فردوسی


فرمانرویانی که گوش به فرمان مردم دارند در زندگی جز رامش و آوای نوش نخواهند شنید . فردوسی


کسی که بر جایگاه خویش منم زد بخت از وی روی بر خواهد تافت . فردوسی


خسروی بزرگتر ، بندگی بیشتر می خواهد . فردوسی


ابلیس مانند نیکخواهان پیش می آید ، ابتدا عهد و پیمان می گیرد ، سپس راز می گوید . فردوسی


آنگاه که هنر خوار می گردد جادو ارجمند می شود . فردوسی


دیوان که فرمانروا و دست دراز شدند سخن از نیکی را هم  باید مانند راز گفت . فردوسی


جز مرگ را ، هیچ کسی از مادر نزاد . فردوسی

عالی بود
ممنون